Krążyłam między orbitami, aż dotarłam do... Pragi

Dzień dobry, hejka kochani:)

Pamiętacie jeszcze o mnie...? Ostatni taki wpis napisałam jesienią tamtego roku i tak szczerze myślałam, że nie wrócę do formatu tego pokroju. Powoli zaczynałam krążyć po coraz bardziej odległych orbitach od własnego głosu - chowając się za pytaniami kierowanymi do (niemniej ciekawych) ode mnie osób ;).

Tworzyłam, poprawiałam z każdym dniem próbując wyjść z kołowrotka zdań i słów - paradoksalnie - dorzucając co chwilę coś nowego do tego chaosu. Dalej chciałam i chciałam... aż przestałam... i wtedy już tylko musiałam. Wiecie jak to jest - na czole łatka "ta od pisania", choć fakt z tego zasłynęłam i nawet w gazecie na papier kilka słów przelałam. Mało brakowało, abym w New York Timesie wylądowała (naprawdę - choć nie byłam do tego przekonana ). Przerwa była konieczna, bo taka sława na razie nie jest mi do szczęścia potrzebna...

Co u mnie?

Od ostatniego "XOXO" zmieniło się też to, że pogoda jest dla nas zdecydowanie bardziej łaskawa, ale w sumie nie ma się co dziwić - w końcu wiosna zawitała! Przeminęła też Wielkanoc, a później przez 3 dni byłam turystką w Pradze. Zostałabym na dłużej - niestety to musiało zostać w sferze marzeń. Widoki były piękne, a architektura zapierała dech w piersiach - momentami aż człowiek zapominał, że przyjechał tylko na chwilę pozwiedzać. Choć przyznam, że jedzenie (to tradycyjne) to faktycznie mamy lepsze... W każdym razie - koniecznie Pragę i Wy odwiedźcie ;).

W dużym skrócie

Opowiadać, co u mnie, można by godzinami, lecz komu chciałoby się słuchać o sercowych zawodach przeplatanych kartkówkami... Zatem w dużym uproszczeniu żyję życiem typowej osiemnastolatki. Jeszcze bez miejsca, bez większego sentymentu i bez jakiegoś znaczącego celu. Gdzieś w półsłowach, dwuznacznościach, w Nibelandii - między wierszami.

Stęskniłam się, więc jestem. A co dalej - sama nie wiem... Do kolejnego kochani:* 

XOXO