Myślenice. Pasja, albo pieniądze- undergroundowy raper o różnica​​​​​​​ch w kulturze i rapowych stylach

Tworzy muzykę połowę swojego życia, produkuje i rapuje. Pisze też teksty, a najlepsze rymy „składa” pod prysznicem po to, żeby po wyjściu spod kabiny wymyślić kolejne. W krótkiej rozmowie pochodzący z Poręby „Hajduk” czyli Jakub Hajduk opowiedział mi nieco o swojej „zajawce” z którą na przestrzeni lat zdążył się zżyć, i jej początkach, rozwoju, oraz wpływie na jego osobę. Z Jakubem Hajdukiem rozmawia Mateusz Frosztęga.

Dlaczego robisz muzykę?

Jest dla mnie takim trochę bastionem spokoju. Na co dzień jestem dosyć zabiegany. Lubię to robić. Rap był też dla mnie ucieczką od codzienności, bo w dość młodym wieku straciłem tatę, i mocno to wtedy przeżywałem. Kiedyś robiłem muzykę codziennie, teraz niestety nie mam na to czasu, ale może to nawet lepiej, bo jak już do tego siadam, to wypływają ze mnie te emocje, które się we mnie skumulowały.

Trochę mi to do ciebie pasuje, no bo twoje teksty, które sprawdziłem, to głównie taka szara, brudna rzeczywistość

To, co robię, jest głównie o tym, co u mnie. Poza tym, długo tworzyłem hardcore rap, trochę horrorcore jako storytelling. W pewnym momencie zagalopowałem się w braggadacio, to jest, stylu polegającym na wywyższaniu się. W końcu poczułem, że mnie to zamyka, więc sobie odpuściłem. To nie był kierunek, w którym chciałbym się rozwijać. Bragga jest moim konikiem i nie postawiłem tutaj kropki, ale teraz skupiam się na rzeczach bardziej z serca niż z potrzeby udowadniania jakim jestem kozakiem w rymowaniu. Mój rap to coś więcej, niż tylko punche.

To dlatego zamiast o złotych łańcuchach śpiewasz o zakrywaniu czapką braków we włosach?

Tak. Niestety cierpię na poważną przypadłość, to znaczy, łysienie. Może kiedyś, jak już zarobię dużo pieniędzy to zrobię sobie przeszczep<śmiech>.

Najbardziej lubisz realizować nagrania, pisać tekst, robić beat, czy nawijać?

Wszystko, ale najbardziej pisać. Lubię tworzyć różne historie, kiedyś pisałem też książkę, ale jej nie skończyłem. Czasem mam tak, że wpadnie mi do głowy jakiś fajny rym za dnia, to sobie go zapiszę, bo akurat jestem zajęty, i potem zastanawiam się, jak zrobić z tego cały tekst.

Jak duży wpływ może mieć realizator na końcowe brzmienie utworu?

Bardzo duży, łapie błędy, daje propozycje, i dobrze jest się z kimś konsultować. Realizuje innych, ale nienawidzę realizować siebie samego. Najlepiej wspominam współpracę z Rochem.

Dlaczego oldschool, jeśli newschool jest teraz bardziej popularny?

Na tym się wychowałem, pierwszy zespół, który usłyszałem to był chyba wutang clan, jeszcze na DvD. Co do Polski, to wiadomo, paktofonika, Afront, który katowałem bardzo długo, czy kaliber 44. Newschool? Sprawdzam go, ale nauczyłem się wyłączać głowę na tekst. Umiem słuchać Polskiej muzyki w taki sposób, że skupiam się na brzmieniu, a treść jest mi zupełnie obca. Taka muzyka też jest potrzebna, staram się nie zamykać jedynie na to, co jest mi najbliższe. W skrócie, Lubię samplowane beaty, oldschoolowe teksty, mocną perkusję.

Wolisz mainstream, czy underground? Gdzie leży granica między undergroundowym raperem, a pseudo raperem?

Underground, oczywiście. Mamy się bardzo dobrze. A z tą różnicą, to chyba kwestia podejścia. Podziemny artysta przeważnie nie żyje z muzyki, chodzi do pracy, ale ma ją w sercu i cały czas tworzy dla zabawy, z czystej przyjemności, a nie korzyści materialnych.

Największa różnica newschoolu i oldschoolu?

Kiedyś robiło się to z pasji, rap był niedoceniany, nie było w nim tylu pieniędzy. Ludzie robili to, żeby się czymś zająć, chociaż też potrafili sprzedać płytę w chorych nakładach, na przykład „Alboom” Liroya. Ale to jednak była kultura, i nie było z niej takich pieniędzy. Teraz to dalej jest zajawka, natomiast artyści rozumieją, że ludzie oczekują produktu, i ten produkt dostarczają, co też jest spoko, bo przynajmniej mogą sobie zarobić, i żyć godnie. Poza tym, moim zdaniem w kontekście brzmienia, ta granica jest już mocno zatarta.

Czy jesteś w stanie wskazać różnicę między rapem ulicznym, a patologicznym?

Uliczni raperzy mają swój kodeks, jakieś zasady, a patologiczny? Promuje w najprostszy sposób niezdrowy styl życia. Czasem się to przeplata, ale jest coś takiego, jak fikcja literacka, i przekaz. Da się to połączyć tak, żeby nie było przesadzone, da się też zrobić hardcore'ową piosenkę o miłości, bez przekleństw tak, że się zgra. Kwestia wydźwięku całości na beacie, można by to zrobić bardziej agresywnie, ale z miłym przekazem. Wszystko się da.

Jak wpadłeś na to, żeby przerobić klatkę dla królików na undergroundowe studio?

To była po prostu kwestia ustalenia sobie celu, i jego zrealizowania. To nie jest tak, że w 3 dni wszystko zrobisz, przyjeżdżałem sobie stopniowo wszystko składałem, sprzątałem, adaptowałem, wyciszałem, no i jest. Wiadomo, jak najniższym kosztem możliwie. Stary, konstrukcje zrobiłem z okien z odzysku.

Jak to się właściwie, zaczęło?

Zajawka na Hip-Hop zaczęła się u mnie od produkcji bitów. Mniej więcej w 2009 roku na wakacjach u babci kuzynka pokazała mi jakiś program, to był chyba HipHop eJay 2, który był dodawany jako darmowe oprogramowanie do jakiejś gazety.

Wujek zgrał mi to na płytę, i zacząłem układać w domu gotowe partie melodii. A, że były bity a nie było komu do nich rapować,to zacząłem pisać teksty. Pierwszy z nich nazywał się jestem artystą.

I o czym był?

O tym, że jestem artystą, „jestem artystą, chyba to widać, jestem artystą, z tego beatu wszystko słychać”. Jakoś tak to szło.

Czym jest dla ciebie projekt „Restart”?

„Restart” to zlepek moich starych tekstów, które chciałem udostępnić wcześniej, natomiast w moim życiu dużo się działo, i dużo już się od tamtego czasu pozmieniało, a te teksty sobie leżały, więc skontaktowałem się z Young Zetem w sprawie beatów no i zrobiliśmy to od nowa.

Sampling to twoim zdaniem kradzież, czy artystyczna inspiracja?

(Sampling- technika tworzenia utworów muzycznych z zapisanych w postaci cyfrowych próbek dźwięków, przekształconych i połączonych w samplerze )

Chyba artystyczna inspiracja. Dla mnie jest to danie nowej duszy innej piosence. Granica między inspiracją a plagiatem jest bardzo cienka. Jakbyś od A-Z przekopiował taki sampel i dodał perkusję, no to byłoby to przekroczeniem granicy natomiast można też wyciąć fragmenty instrumentów , Wrzucić w program sample i wystukać je na padach.

A twoja największa inspieracja?

Pod względem flow i wydźwięku jest to Ill Bill, szczególnie jego twórczość z „Non Phixion”, La Coaca Nostra, czy „Heavy Metal Kings”.

Czyli kręci cię głównie mocne brzmienie?

Głównie to żywe instrumenty, jak coś sampluje, to tylko żywe instrumenty.

Czy Fagata jest raperem?

Fagata jest artystką. Każda próba zrobienia czegoś jest jakimś przejawem, albo próbą artyzmu niezależnie od umiejętności. Myślę, że bardzo dobrze sobie radzi, no bo po prostu umie sobie radzić. Dlaczego mnie o to pytasz? Niech sobie rapuje, niech sobie robi co chce, ma głowę do tego żeby robić hajs, no i robi hajs, a my będziemy sobie na starość siedzieć w domach społecznych, podczas gdy ona będzie mieszkać w jakimś Dubaju czy gdzie tam jej się będzie chciało.

Czy klasyczny rap ma jeszcze szansę stać się mainstreamowy?

Jasne, że tak, dlaczego miałby nie mieć? Dalej jest taki rap, artyści z tamtych lat przecież dalej istnieją, i mają się dobrze.

Co, jako artysta, masz teraz w planach?

Pisać, nawijać, wydawać. Niedługo mam występ na skateparku i puszczam w eter swój pierwszy klip z bratem pod tytułem „Tu i Teraz”. Niczego nigdy nie obiecuję, ale w planach mam raz na jakiś czas wrzucać utwory z klipami.

Może na koniec w podzielisz się jakąś życiową lekcją?

Patrz, komu ufasz

Źródła: