Poczułam, jakby ktoś położył rękę na moim ramieniu - Zofia Szarek

Dzień dobry, hejka kochani:)

Dawno nie było wywiadu, nie sądzicie?

Jednak za nim to...

Trochę o genezie... Ten konkretny wpis siedział mi z tyłu głowy już dłuższą chwilę, ale nie ukrywam, że trochę się obawiałam jego publikacji... Dlaczego? Gdyż porusza on temat, któremu bardzo często towarzyszą nieprzyjemne komentarze, często uszczypliwe, czy też po prostu niepotrzebne. Dzisiaj będzie o wierze chrześcijańskiej - o Bogu, a także o pewnej dziewczynie, która głośno mówi zarówno słowami, jak i czynami - Wierzę. Z tego powodu już na samym początku zwracam się do Was z ogromną prośbą, byście okazali tej młodej dziewczynie (niespełna szesnastoletniej), należyty szacunek, gdyż wykazała się ona niezwykłą odwagą, a po przeczytaniu jej wypowiedzi zapewne przyznacie, że również dojrzałością;).

Zofię (Zosię;)) Szarek - dzisiejszego gościa - poznałam przy okazji konkursu nawiązującego do Światowego Dnia Modlitwy - pt. Modlitwa czyni cuda - który odbywał się w szkole (do której wspólnie uczęszczamy) w marcu tego roku. Wówczas ta pierwszoroczna dziewczyna zrobiła na mnie ogromne wrażenie, gdy okazało się, że to właśnie ona jest pomysłodawczynią, a w następstwie koordynatorką tego przedsięwzięcia. A dzisiaj zapraszam Was, byście i Wy ją poznali i przeczytali o jej świadectwie wiary (które swoją drogą mnie szczerze poruszyło:)).

Miłej lektury !

Jak zaczęła się Twoja wędrówka duchowa?

Jak wielu z nas, rodzice od małego zabierali mnie do Kościoła, a szczególnym momentem mojego życia w wierze była - Pierwsza Komunia Święta. W szczególności, kiedy wielbiliśmy Boga pieśnią - Kiedy ranne wstają zorze - pamiętam, że wtedy przeszły mnie ciarki. Poczułam, jakby ktoś patrzył na mnie, ale nie ludzie znajdujący się w kościele tylko ktoś z góry - z nieba i tak jakby ktoś nas otaczał i kładł rękę na naszym barku, aby szatan nie mógł nas wtedy dosięgnąć. A także sam moment, kiedy po raz pierwszy przyjęłam Chrystusa do serca. Do teraz, zamiast czytać z książeczki modlitwę po przyjęciu Komunii, sama wielbię Boga własnymi słowami. Te dwie rzeczy rozpoczęły moją historię z wiarą.

Czy zatem był w późniejszym czasie, jeszcze inny znaczący moment, który jeszcze mocniej zawęził Twoją relację z Bogiem?

Moment bierzmowania, kiedy mieliśmy wypowiedzieć prośbę - Pragniemy, aby Duch Święty, którego otrzymamy, umocnił nas do mężnego wyznawania wiary i do postępowania według jej zasad. Za każdym razem, gdy słyszę to zdanie, przechodzą mnie dreszcze. Nasuwa się pytanie dlaczego? Pamiętam, że w momencie, kiedy mówiłam te słowa, zaczęło mi mocno bić serce - wtedy właśnie poczułam obecność Ducha Świętego.

Jakie wartości wynikające z wiary są dla Ciebie najważniejsze?

Szacunek, otwarcie, szczerość i lojalność. Te 4 cechy ukształtowały się nie tylko przez wiarę, ale również poprzez podejście ludzi względem mnie. Są to 4 najważniejsze rzeczy dla mnie, gdy chcę nawiązać nową, dobrą i silną relację.

Jak wygląda Twój codzienny kontakt z Bogiem / W jaki sposób umacniasz swoją wiarę na co dzień?

Często chodzę do Kościoła na Mszę Świętą - mniej więcej 3 razy w tygodniu. Codziennie również rozważam wybrane słowo z Biblii, przy tym rozpisując sobie wszystko w zeszycie i analizując. A także modlę się rano i wieczorem.

Czy spotykasz się z niezrozumieniem lub krytyką z powodu swojej wiary, szczególnie pytam o relacje rówieśnicze? Jak tak to, jak sobie z tym radzisz?

Wielokrotnie tego doświadczyłam szczególnie w klasie lub też w mojej miejscowości. Przykładowo jest lekcja religii i odmawiamy modlitwę - irytuje mnie, gdy ktoś non stop rozmawia, lub się śmieje. Rozumiem 2/3 słowa powiedzieć, ale nie to. Jeżeli ich to nie interesuje, powinni zachować ciszę, by nie lekceważyć Boga. Bardzo szanuję osoby, które milczą i nie przeszkadzają w tym momencie. Wtedy okazują szacunek ( i to nie mały).

Uważasz, że w dzisiejszych czasach publiczne okazywanie świadectwa wiary jest aktem odwagi?

Oczywiście, że tak. Możemy wzorować się na przykładzie księdza Jerzego Popiełuszki. Nieważne co działo się w Polsce - głosił prawdę o Jezusie, sprzeciwiając się panującym w tamtym czasie rządom. Został zamordowany, ale oddał życie Bogu, bo wiedział, że On zawsze ma lepszy plan niż my sami. Ten przykład jest wielką inspiracją aktu odwagi.

Czy jesteś zaangażowana w jakąś wspólnotę lub ruch religijny? Jeżeli tak to, co to wnosi do Twojego życia?

Tak, u siebie w parafii bardzo działam. Uczęszczam do scholi oraz do Grupy Apostolskiej. Schola to inaczej oprawa muzyczna na Mszy Świętej - inna forma uwielbienia Boga - poprzez śpiew. Grupa Apostolska to ruch, który łączy ludzi w wierze do tworzenia różnych akcji na rzecz Kościoła. Każde z tych zgrupowań daje mi poczucie przynależności nie tylko do wspólnoty – tej szkolnej czy kościelnej – ale także do grupy, w której są osoby w podobnym wieku, które działają na rzecz Boga i ludzi.

Jak być świadkiem wiary w świecie mediów społecznościowych, czy uważasz, że odsuwają one ludzi od wiary?

Po pierwsze można z nich korzystać, aby oglądać materiały związane z wiarą. Jest dużo takich katolickich treści, które ludzie często bardzo empatycznie odbierają. Przykładowo piosenka od zespołu Coldplay - "We pray"- która woła i prosi o modlitwę. Jest utworem międzynarodowym i nawołuje, aby zwracać się do Boga - uświadamiając, że na świecie wcale nie jest, tak dobrze, jak może się nam wydawać. Opublikowana została niecały rok temu, a na YouTube ma już ok. 8,2 miliona odsłon. Jest to dla mnie prawdziwym zaskoczeniem, że ludzie ją tak to dobrze odebrali.

A co jest dla Ciebie w tym wszystkim największym wyzwaniem?

Systematyczność - to jest największym wyzwanie w życiu wiary. Można zapomnieć o modlitwie codziennej lub zgrzeszyć. W takich momentach odchodzimy od Boga, a powinniśmy być zawsze przy nim - dał nam zbawienie i życie. Jezus jest w większości przypadków pokazywany, jako obraz miłosiernego taty pomagającego zagubionemu dziecku znaleźć drogę, dlatego uważam, że zachowanie systematyczności ma wielkie znaczenie, by zachować tę relację.

Jak radzisz sobie z momentami zwątpienia lub duchowej pustki?

Dużo modlę się do św. Faustyny oraz  - mojej patronki z bierzmowania- św. Rity. Bardzo często zwracam się do niej, ponieważ jest opiekunką od spraw beznadziejnych i to ona poprzez swoje wstawiennictwo, pomaga mi wydostać się z sytuacji, które mnie przytłaczają.

Czy posiadasz modlitwę lub fragment z Biblii, do którego szczególnie często wracasz?

Modlitwa do św. Michała Archanioła. Wcześniej się z nią nie spotkałam - od niedawna ją znam. Dowiedziałam się, że działa również, jako największy egzorcyzm wobec opętanego. Ciekawe jest to, jak działa ten obrzęd, ale nie będę dużo mówić, może Oliwka Wam zrobi osobny materiał na ten temat :).

Pożyjemy zobaczymy;). I już na zakończenie: jakie słowa przekazałabyś swoim rówieśnikom/ rówieśniczkom, które być może właśnie szukają drogi do Boga w swoim życiu, lub boją się okazywać fakt, że są osobami wierzącymi, ze względu na opinię innych?

Nie bójcie się ufać Bogu ! Oddając się mu, podejmujecie najlepszą decyzję w całym Waszym życiu. Opinia innych nigdy nie powinna wchodzić Wam przed szereg wiary. Gdy będziesz działał w parafii lub innych ruchach religijnych - Bóg będzie ci mówił - Synu, Córko jestem z Ciebie dumny, za to, co robisz każdego dnia, udowadniając innym, co możesz zdziałać. Może ludzie się od Ciebie odwrócą, ze względu na to, że jesteś mocno wierzący/-a, ale pokazujesz tym samym świadectwo swojej wiary. Znajdziesz na pewno takie osoby, które tak jak Ty - trwają z Bogiem. Ja takie znalazłam i cieszę się, że takich ludzi mam blisko siebie.

Jestem Ci wdzięczna Zosiu, za Twoją otwartość i świadectwo, a także możliwość stworzenia tutaj, czegoś tak pięknego;*

A Wam kochani Dziękuję za uwagę;)).

Ps. Dla mnie też systematyczność jest (właśnie problem w tym, że jej nie ma Oliwia), rzeczą nad którą muszę popracować (kiedyś tam, obiecuję;)).

XOXO