Nowa, świąteczna tradycja ubierania choinek w Urzędzie Gminy Wiśniowa

W Gminie Wiśniowa zapoczątkowana została nowa tradycja ubierania światecznych drzewek. Po raz pierwszy, dzieci w wieku szkolnym zostały poproszone o ubranie choinek w Urzędzie Gminy, co ma dać początek corocznej tradycji takich wizyt Uczniów, kolejno z każdej szkoły. 15 grudnia 2022 roku, Urząd Gminy odwiedziły Pierwszaki z klasy 1 A i 1 B ze Szkoły Podstawowej w Wiśniowej wraz z Wychowawczyniami. 



Piękne ozdoby choinkowe, zostały własnoręcznie wykonane przez uczniów i nauczycieli. Dzieci przystroiły łącznie dwie choinki, jedną na korytarzu Urzędu, którą podziwiać mogą wszyscy mieszkańcy Gminy, którzy w najbliższych dniach odwiedzą Urząd oraz drugą w gabinecie Wójta.

Świąteczną atmosferę wprowadziło wspólne śpiewanie piosenek świątecznych oraz rozmowy o tradycjach bożonarodzeniowych. Nie zabrakło słodkich upominków w postaci tradycyjnych świątecznych pierniczków i ciasta dla pracowitych dekoratorów.

[gallery ids="72533,72534,72536,72538,72539,72540,72542,72543,72544"]

Tradycja choinki bożonarodzeniowej w Polsce

Współcześnie dla wielu osób choinka to najważniejszy element i symbol Świąt Bożego Narodzenia. To bożonarodzeniowe drzewko – świerk, sosna lub jodła – przywędrowało na tereny Polski na przełomie XIX i XX wieku, najprawdopodobniej z Niemiec.

W chrześcijaństwie choinka stała się symbolem rajskiego drzewa i nadzieją życia wiecznego. Nie bez powodu więc, jako symbol wybrano drzewo iglaste, które nie traci swoich liści, tak jak człowiek nie powinien tracić nigdy nadziei na zbawienie. 

Początkowo choinki w Polsce zdobiły domy magnackie, szlacheckie i mieszczańskie, a z czasem zaczęto stawiać je w izbach wiejskich. Choinki przyozdabiano wówczas łańcuchami z bibuły i słomy, jabłkami, orzechami i ciastkami. Wszystkie ozdoby świąteczne miały symboliczne znaczenia. Jabłka i orzechy oznaczały zdrowie i siły witalne oraz pomoc w magii miłości, były też w czasach pogańskich uważane za pokarm zmarłych. Ozdoby ze słomy znamionowały obfitość i płodność, a łańcuchy nieustanne powodzenie. Gwiazda na szczycie to odpowiednik gwiazdy betlejemskiej, a  świeczki symbolizują Jezusa, czyli „światłość świata”.

Unikatowymi, wyłącznie polskimi ozdobami były ozdoby z opłatka tak zwane „światy” lub „wilijki”. Z opłatka wycinano wzory, a następnie sklejano je śliną w przestrzenne kompozycje - gwiazdy, rozety, kule. Te pojedyncze formy z kruchego opłatka często łączono w misterne konstrukcje. Najbardziej klasyczne dekoracje były w kształcie kuli i miały przypominać, że Dzieciątko narodziło się w Betlejem i jest królem całego świata, stąd te ozdoby nazwano „światami”. Symboliczne znaczenie kuli jako znaku wieczności i porządku w kosmosie zostało później przeniesione na bombki. Zwyczaj robienia ozdób z opłatka znany był najpierw oczywiście w zamożnych dworach szlacheckich, a stamtąd trafił pod chłopskie strzechy i w XIX wieku bardzo się rozpowszechnił.

Zanim jednak pojawiła się choinka, świąteczną dekoracją był podłaźnik (podłaźniczka) i pająk, które wieszano pod sufitem. Podłaźnik to wierzchołek lub gałąź drzewka iglastego zawieszany w izbie bezpośrednio nad stołem wigilijnym lub w świętym kącie. lnną, lecz równie popularną ozdobą bożonarodzeniową były aniołki i pająki ze słomy. Pająki przygotowywane były przez gospodynie oraz dziewczęta i wisiały w domu przez cały rok, aż do ich zniszczenia. Robiono je ze słomy i kolorowej bibuły lub papieru.

 

 

Źródło: Urząd Gminy Wiśniowa oraz  Ministerstwo Kultury  i Dziedzictwa Kulturowego